De verschillen tussen de man en de vrouw

In het gedrag, voortkomende uit de twee basisbehoeften van de mens, zijn uiteraard grote individuele verschillen te constateren. Beide basisbehoeften heb ik steeds benoemd als de behoefte aan veiligheid en de behoefte aan profiel. Of anders gezegd, de behoefte aan structuur (inzicht in de vigerende situatie) en de behoefte zich waar te maken (iets voorstellen tegenover anderen, beter zijn, sterker zijn, rijker en zo voort). Per individu kan het uiteraard sterk verschillen waar de nadruk wordt gelegd in het gedrag.

De vraag is of er in die wolk van individuele verschillen twee groepen zijn te onderscheiden waarin men het ‘typisch vrouwelijke’ en het typisch mannelijke’ zou kunnen herkennen.
Dat kan inderdaad, al zijn de scheidslijnen in de praktijk niet altijd zo scherp te trekken als in het navolgende wellicht wordt gesuggereerd 

Er is geen bioloog of antropoloog die niet stelt dat de ontwikkeling van de hersenen sinds de geboorte van de oermens, de homo sapiens, nauwelijks is gegroeid. Met andere woorden, er is veel veranderd in de leefomstandigheden sinds de oertijd van de mens, maar wij reageren daar nog steeds met dezelfde hersenen op. Daardoor is ondanks onze moderne wereld van auto’s, vliegtuigen, communicatiemiddelen en zo voort, in het gedrag van man en vrouw die oerverdeling van taken nog steeds zichtbaar.
Daar ga ik nu nader op in.

De natuur heeft de exemplaren van verschillende soorten, waaronder de mens, gesplitst in ‘dubbelindividuen’ elk met een specifiek takenpakket teneinde de strijd om te overleven een grotere kans op succes te geven. 
Nader verklaard : het jong van de mens verkeert zo'n lange tijdsduur in een onzelfstandige toestand dat verzorging en bescherming in combinatie met het gevaarlijke en tijdrovende verwerven van voedsel te weinig overlevingskansen biedt. Kort gezegd : de taak van de handenbindende primaire verzorging en voeding van het nakroost werd bij een aantal soorten ergens in het evolutieproces gescheiden van de taak van de jacht op voedsel en de bescherming tegen de vijandige buitenwereld. 
De vrouw kreeg de taak de nakomelingen zowel voor als na de geboorte te koesteren tot het moment van zelfstandigheid. Daarom bleef zij in de primitieve omstandigheden van de oertijd in of nabij het onderkomen, bijvoorbeeld een grot, teneinde een zo groot mogelijke veiligheid te bewerkstelligen bij het volvoeren van haar moederplichten. Zij kon zich dit echter uitsluitend veroorloven indien het onderkomen door iemand anders bescherming werd geboden en tevens voor het noodzakelijke voedsel zorgde. 
En hier komt dan de taak van de andere helft van de mens om de hoek kijken, de man. Het werd dus de taak van de man de overlevingskansen te vergroten door moeder en kind bescherming te bieden en op jacht te gaan naar voedsel. En vooral eiwitrijk voedsel.

Voor mij staat het buiten kijf dat het evolutionaire oergegeven van de splitsing in mannetjestaken en vrouwtjestaken in de strijd om het overleven, vandaag de dag nog steeds van overheersende invloed is op het gedrag van de mens.
Even een terzijde : Het is toch frappant dat op een camping bij het installeren van de caravan het altijd de man is die het 'buitenwerk' doet en de vrouw het 'binnenwerk'. In de 35 jaar dat ik heb gekampeerd heb ik nog nooit een uitzondering gezien.

Gezien het voorgaande is het heel begrijpelijk dat ook de huidige vrouw het huis waar ze met man en kinderen woont van nature als het hare beschouwt. Is het ook begrijpelijk dat zij veel hygiënischer is dan de man. Is het ook begrijpelijk dat verzorgingstaken op welk gebied dan ook haar van nature aantrekken. Is het ook begrijpelijk dat zij zich veel sterker dan in het algemeen de man, zich aan haar kinderen gebonden voelt. 

En zo is het even begrijpelijk dat een man, veel sterker dan een vrouw, zich graag profileert als stoer, sterk, rijk, machtig, niet mee te spotten, en dat hij degene is die oorlog voert. Denk maar aan wat het allemaal van een man vergt om zich in de jacht van toen te handhaven, op z’n minst mee te tellen. Op de jacht moest hij vaak uit eigen overleef belang met anderen samenwerken om tot dwingend noodzakelijke jachtresultaten te komen. Maar ook moest hij kunnen concurreren, en heel hard kunnen concurreren vaak, met andere groepen, met andere stammen of families, die hetzelfde jachtterritorium op het oog hadden.

Alle huidige discussies over man-vrouwverschillen, wat een vrouw al of niet hoort te doen, wat een man al dan niet hoort te doen, het bezetten van maatschappelijke posities, kindercrèches, tweeverdieners : het is alles terug te voeren op het verschil tussen de oertaak van de man en die van de vrouw. 
Over man-vrouwverschillen spreken wordt al gauw beschouwd als discriminatie. En discriminatie (letterlijk : 'onderscheid maken') is verboden onder ons. Maar het is gewoon zo dat de natuur onderscheid heeft aangebracht om de overlevingskansen van de voortplantingsproducten te vergroten. En dat onderscheid zit 'm dus simpel in de oertaakverdeling. Dat het in de huidige maatschappij moet veranderen is logisch. Eveneens logisch is het echter dat veranderingen in de man-vrouwtaken niet zonder spanningen kunnen verlopen omdat zij ingaan tegen oerneigingen, oergevoelens, oertaken, of hoe je het allemaal ook zou willen aanduiden. 

En wat ook nog steeds een storende factor is in de emancipatie van zowel de man als de vrouw tegenover elkaar, is het verschil in waardering van de man-vrouwverschillen. Het probleem zit 'm niet in de verschillen zelf, het feit dus dat er verschillen zijn, maar in de toekenning van waarden eraan. 
De man heeft nu eenmaal de neiging alles wat de vrouw doet 'soft' te vinden, maar dat komt omdat hij zichzelf zonodig als stoer moet profileren tegenover andere mannen en ook tegenover de vrouwen. Hij denkt ook dat vrouwen op dit soort stoerheid vallen. En misschien is dat ook wel zo, waarmee de vrouw zichzelf dan wel te kort doet.

Om de bespreking van de natuurlijke verschillen tussen de man en de vrouw tot taboe te verklaren is dan ook een geforceerde tegennatuurlijke reactie die voortkomt uit de vreemde aanname dat die verschillen er niet zouden mogen zijn. 
Het toekennen van verschillende waarden eraan, waardoor de man er beter afkomt dan de vrouw, dát zou niet mogen zijn!

Tot slot wil ik ingaan op man-vrouwverschillen in gedrag op het gebied van de 'hofmakerij'. 
Evenals dat bij onder meer de vogelsoort 'de vink' het geval is, kiest een vrouw instinctief die man als vaste partner die betrouwbaar lijkt als beschermer van het toekomstige gezin. Die man is echter lang niet altijd dezelfde als van wie zij een kind wil hebben. Libretto's van opera's en de literatuur hebben dan ook vaak in de plot van het verhaal het wantrouwen dat mannen op dit punt koesteren jegens hun vrouwen. En dat menige man zich terecht de vraag stelt of hij eigenlijk wel de vader van haar kind is, al heeft zij er alles aan gedaan hem dat te doen geloven. 

In menige cultuur is het heden ten dage daarom nog steeds gebruikelijk de vrouw in huis op te sluiten, haar te hullen in kleding die haar vrouwzijn geheel verhullen, of zelfs haar clitoris te verwijderen met als doel haar seksuele appetijt weg te nemen. 

Bij de vinken gaat het wat eenvoudiger : het vrouwtje wacht tot haar beschermheertje op zoek naar voedsel is en vliegt vervolgens allerlei mannetjes af door welke zij zich vervolgens laat bevruchten. Een van de natuur gegeven mechanisme stelt het vrouwtje in staat het sperma van haar beschermheer wat zij al binnen heeft te doden. Dit kan bij de mens ook best het geval zijn, maar dat weet men (nog) niet zeker.

Bij de man is het zo dat zijn instincten hem ertoe dwingen zo veel hij er kans toe ziet vrouwen 'te versieren'. De natuur is gezien haar doelstellingen er sterk bij gebaat dat elke man zo veel mogelijk vrouwen bevrucht. Het is ook zijn instinct steeds jonge vrouwen te kiezen, want de natuur is niet gebaat bij pogingen oudere vrouwen te bevruchten.

Alle drama's in man-vrouw relaties zijn terug te voeren op de hier gegeven instinctieve neigingen. Conflicten worden veroorzaakt doordat de mens het lang niet altijd eens is met het gedrag dat door zijn instincten wordt veroorzaakt, omdat het lang niet altijd strookt met de normen en waarden die zich inmiddels in zijn of haar bewustzijn hebben ontwikkeld. Maar de natuur kent geen scrupules en blijft hardhandig haar dwang uitoefenen, met alle drama's van dien.

Tot slot mag ik niet onvermeld laten dat Roos Vonk in 2011 over het onderwerp heeft geschreven in haar boek 'Menselijke gebreken voor gevorderden'. Roos Vonk is Doctor in de Sociale Psychologie. In het hoofdstuk 'Kempkippen' schrijft zij onder meer dat vrouwen tegen elkaar vaak vinniger en haatdragender zijn dan mannen. Ook dat op de werkvloer mannen  veel vaker samenwerken dan vrouwen. "Vrouwen werken alleen samen in het roddelen over een andere vrouw, en niet alleen op het werk trouwens". Nog een citaat: "Hoewel vrouwen altijd worden gezien als socialer, coöperatiever en meer gericht op 'samen', blijken juist mannen minder hard te oordelen en menselijke gebreken meer te accepteren". Haar woorden dus, niet de mijne. Ze zegt het een en het ander trouwens niet als haar mening zonder meer, er is wetenschappelijk onderzoek aan vooraf gegaan.

 

terug naar inhoudsopgave 'extra'

 

 

 
f human behavior The future of mankind, evolutionairy processes, jumps in evolution, the driving power in evolution,  natural fear of death, the basic needs of man and animal, why death in evolution,  differences between man and woman, a society based on cooperation instead of competition,  Why we be